büyüdükçe kemiklerim ruhuma batıyor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
büyüdükçe kemiklerim ruhuma batıyor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10.11.2008

İçimde ölen biri

2 ay geçti regli olmuyorum... İnanılmaz bir sancı ve şişkinlik var, sivilcelerim bile çıktı stress, sinir, ağlama krizleri ve sınırsız çikolata açlığı.. herşey var ama kanama yok!!!
beni aldı bir tırsma, hamile olmam imkansız diye düşünüyorum o yüzden ilk ay nasılsa bugün yarın gelir diye sallamadım.. Bide geçen sene bi ara böyle kesilmişti.. Gene böyle bişey oldu diye umursamadım.. Ama bu ay, öyle bir şiştim ki memelerim deniz seki gibi oldu.. Ama gene gelmiyor, belim nasıl ağrıyo, dizlerim nasıl acıyo, yok gene gelmiyo bi halt..
Hamilelik testi yapsam mı falan diye bi korku sardı beni.. Hamile kalırsam sıçarım lan, ben o çocuğu aldırmam.. İmkansız yani... işin ahlaki yönü, dini boyutu umrumda bile değil.. sadece dünyaya anne olmak için geldiğimi düşünen biriyim ben.. içimde bir çocuk varsa onu aldıracağıma kendimi öldürürüm..
bi gece boyunca uyuyamadım... sağa dön, sola dön, saçmalama kızım PuCCa diyorum, olmaz öyle şey... Sonra Meryem bile erkek görmeden çocuğu olmuşta, sen vazelinli plastiğe mi güveniyosun diye kendime kızıyorum..
Baktım olacak gibi değil test yaptım kendime... ilk testimi yaptım ama çişimi yanlış yere yapmışım.. Nasıl üniversite mezunu oldum, bazen ben bile şaşırıyorum.. koskocaman yazıyo abi orda nereye çişini yapacağın.. bide yanına bi alet vermişler, insan bi düşünür dimi bu zıkkım ne işe yarıyo diye.. Beceremedim, gittim bitane daha aldım... Valla bazen beynim yerime sadece et sıkıştırmışlar diye düşünüyorum.. bu kez doğru yaptım.. tuvalete koydum onu içerde vakit geçiriyorum..
bi tarafım diyo ki, eğer hamileysen ne bok yicen, diğer tarafım lan ne hamile kalacan salak, filmlerde olur o, esas oğlan terkeder, kız hamile kalır.. ama böyle kalbim boğazımda atıyor.. Bi yandan da aynada kendime bakıyorum, ulan hamilelik acayip yakışır bana... Acaba duamı değiştirsem mi.. şöyle yüzüme falan bakıyorum, genç anne olmak, kızımla aynı şeyleri giyip dolanmak, çok heycanlandırdı bu hayal beni.. uğur böceklerini çok severim ben, kızımın odasını uğur böcekli yaparım... Kızımın adı da hazır, "Cansın", ya oğlum olursa, yaa kızım olsun ama.. Çünkü oğlumun isminde kararsızım.. "Oğul" istiyodum.. ama bu aralar "Gurur" ismi de hoşuma gidiyor.. Belki de ikiz doğururum lan.. anam inşallahh falan diye kendimden geçmişken.. bi an gerçekler suratıma şırakkk diye çarptı.. ulan salak çocuklarının babası daha askere bile gitmedi.. İşi gücü yok.. parası yok.. neyle bakacak size.. ben o tipi hayatta baba yapmam çocuğuma...
Gelip bizim evde yaşıyacaz bide.. Babam çocuğu 3. gün döve döve kapı dışarı eder..
......
Annemle babamda böyle evlenmişler bide.. Annem bana hamile kalmış, babama demiş "ben bu çocuğu aldırtmam.. Sokaktan geçen herhangi bi adam bile, bu çocuğa babalık yapabilir, paşa gönlün bilir yani, ister gel çocuğunu sahiplen ister git... ben buna baba bulurum"
Annem o zamanlar, babalığı herkesin yapabileceğini düşünüyormuş, önemli olan anne olmakmış ona göre.. Öyle düşünmüş ki babamla boşandıktan sonra hiç vakit kaybetmeden babamın teyzesinin oğluyla evlenmiş... Ona göre çünkü parası olan her erkek, kocada olur baba da.. hayatının her döneminde hata yapmış bi kadın olduğu için bu hatasını sadece herzamanki gibi etrafındakiler yani çocukları çekmiş..
Annenin kaderi kızına işte diye düşündüm.. Annem ne yaşıyosa bunu bende yaşamak zorundayım, kaderim ulan bu diye ciğerim parçalanana kadar ağladım.. Annem de bana hamile diye babamla evlendi.. bende belki hamileyim diye siğil bi salakla evleneceğim.. Dünyada istediğim tek şey belki içimde ama ben buna sevinemiyorum bile.. bide buna ağladım.. sonra ağlamaya daldım unuttum testi, gittim tuvalete..
Sonuç negatif..
Sevindim tabii doğal olarak.. Ama sonra halime baktım.. Ne kadar yalnızdım.. Bunu bile tek başıma yapacak kadar yalnızdım.. Telefon edip anlatacağım kimse yoktu.. Herşeyden çok istediğim bişeyin olmadığına sevinecek kadar yalnızdım...
Hayallerimde bu olay böyle olmamalıydı.. Kocam işten eve geldiğinde ona harika bi yemek hazırlayıp, hediye olarak boş bi resim albümü verecektim.. resimlerin konulacağı yere ise postişlerle, çocuğumuzun ilk dişi, çocuğumuzun ilk adımı, ilk okula gittiği gün.. falan filan diye yazıp anlamasını bekleyecektim.. O benden daha çok sevinecekti.. sarılacaktı.. her anımda herşeyde yanımda olacaktı.. ultrason fotoğraflarına bakıp bakıp sevecektik birbirimizi... Bütün nazımı kaprisimi çekecekti bıdıbıdıydı..
.....
Lisedeyken falan hamilelik testleri ne kadar orospuca geliyodu.. Bizim sınıfta yaşı bizden büyük bi kız vardı, bize yediği haltları anlatırdı. ağzım açık onu dinlerdim.. benim en fazla yaptığım şey boynumdan öptürmekti.. ama kızın öptürmediği yer kalmamıştı.. kızı heycanla dinlerdik, merak ederdik hayatını falan.. kız yanımızdan gittikten sonra "ayy ne pislik kız dimiiii" yapardık..
Lise sonda, tabi gittiğim okulun rahatlığyla da bu olay biraz farklı boyut aldı.. Boynundan öptüren tek kız ben kalmıştım..
Ne gurur duyardım bee, hiç sigara içmemiştim, erkeklerle yatmadan fingirdeşiyodum, gözümü diktiğim adamı avcuma alıyodum, (üstelik dişlek, lolipop suratlı bişey olduğum halde) tiyatroda gözbebeğiydim, keman çaldığım için götüm tavan yapıyodu (bu hayatımın hiçbir döneminde işime yaramadı) 48 kiloydum, koskoca okulda salsaya giden tek kızdım (o zamanlar çok moda değildi) gece dışarı çıkarken zorlanmayan tek kızdım, (babama tiyatroya gidiyorum diyodum, ve babam hala geceleri benim tiyatroya gittiğimi sanıyo) burnumdan kusabilen, bacaklarını kafasından geçirebilen, göbeğinde piercing olan tek yavruydum...
bide şimdi ki halime bak minnacık bi odada, elimde hamilelik testi, duruyorum öyle mal gibi... Dibe batmak dedikleri bu olsa gerek...