orda arkadaşım oynuyo diye.. onda bile ağlıyorum, "mavi sakall o çocukkk, salak kız kaç ordan diye..." Sonra bişeyler yiyelim dedik oturduk.. Ben gerçekten açsam, yemek yerken kendimi kaybederim.. sanki etrafımda başka hiçbirşey yokmuş gibi davranırım.. görgü kurallarının hiçbirini uygulamam.. Hayvanlar gibide yerim valla.. Halimden belli zaten damızlık dana gibiyim.. Birde günlerdir adam gibi yemek yemiyordum, kuzenimin evinde yemek yiyemiyorum ben.. çok eğreti hissediyorum kendimi.. Ben işten geldiğimde o yemiş oluyor zaten, bana da sormayınca utanıyorum yemeye.. Bende çikolata cips, ekmek arasıyla karnımı doyuruyorum... Yemek yerken hiç konuşmadık, o konuştuysa ben duymadım.. ama dünyanın en mutlu insanıydım.. karnım tıka basa doluydu çünkü.. onun ekmeğini bile yedim.. Sonra birde sufle yedik.. Orda kan beynime yavaş yavaş gitmeye başladı.. Konuşmaya başladık..- çocuk gibi yemek yiyorsun, nasıl heycanlı, nasıl mutlusun öyle..
- aaa ama sen hiç yememişsin ki tatlını.. yemiceksen ver ben yiyeyim onu. o kadar para verdin boşa gitmesin...
- seni izlemekle bile insan doyar.. çıkarken yemiştim yemek ben.. sana birşey sorcam yanlış anlamazsan, aklıma takıldı sadece xxxxle eskiden bir tanışıklığınız mı vardı (pekmezin arkadaşı)
- yooo burda tanıdım onu...
- sizin eskiden birlikte olduğunuzu söylemişlerdi...
- ayy yok onla değil, ben onun arkadaşıylan çıktım.. taa izmirde ama..
- o zaman karıştırmışlar.. sanırım çok iyi değil aranız değil mi
- uyuz oluyorum ben ona bee.. malın teki o!!
Neden meden bilmem ne derken, bu bizim ordan kızın biriyle 3 hafta kadar çıkmış, 2-3 ay olmuş ayrılalı.. yavaş yavaş ona girdi muhabbet.. Hani böyle duyarsan yanlış anlama falan demeye başladı.. Kıza hiç dikkat etmemiştim.. bugünde izinli şansıma göremedim.. artık yarına iyice incelerim..
....
Sonra taksiyle eve geldik, dedi biraz sahilde yürüyelim.. yürüdük öyle, ben izmirdeyken de sevmiyodum gerçi sahilde yürümeyi.. bana nedense pek amele işi geliyor.. götüm donuyo yani, ne yürümesi.. Biraz yürüdük, eski şarkılardan felan bahsettik.. annesini anlattı.. Biz böyle çıkmaya başlıyor gibi bişey olduk.. Ben kesin öpüşecez gözüyle baktığım için hemen sakız çiğnemeye başladım.. Nolur nolmaz diyerek. vivivend piyasaya çıkmadan nasıl öpüşüyoduk acaba lan.. neyse kafamdan kuruyorum, nasıl yaklaşcak acaba, yaklaşmazsa ben yaklaşim.. tenha bi yere mi çeksem şunu, şu çocuklar gittikten sonra öper belki.. böyle açık havada da öpüşmeyi sevmem.. falan filan derken aynı sırada da filmde ağladığımdan bahsediyoduk..
- aaa ben çizgi filmlere ağlayan kızım sen nediyosun
- bence sen filmlere ağlamıyorsun, sen çok acı çekiyorsun sanırım.. canını sıkan şeylere ağlayamadığın için bu şekilde kendini rahatlatıyorsun.. bugün ağlaman hiç film acıklı diye değildi, belli bu..
ne diyeceğimi bilemedim, kaldım öyle.. şuana kadar hayatımın herhangi biryerinden girmiş olan herkes, benim için hep "Hayat sana laylaylom be PuCCa, hiç umrunda değil" demişlerdir.. beni daha ne kadarlık tanıyan adamın bunu söylemesi beni çok korkuttu..
....
annanemin ölümünü takmamış gibi görünüyordum ama, beni o kadar çok üzdüki.. üzülmeye utanır mı insan.. canım çok acıyor cidden.. son kez görme imkanım vardı ama ben sadece gücüm yok diye kadının yanına gitmedim.. cenazesine gitmedim... aynı şehirdeyken biz, bana kötü davranıyor diye yanına gitmedim, çok hastayım demişti zerre kadar inanmamıştım.. ben ondan daha kötü biriydim, ve o öldü.. ve ben onun ilk kız torunuydum, adımı o vermişti benim..
olayları duymak istemediğim için telefonumu kapatıp televizyon izledim.. Ve bir gün annemde ölecek, babamda ölecek.. ve ben hep sevdiğim insanlardan uzakta olcağım...
Herşey çok üstüste oldu.. hiçbirşeyim yoluna girmiyor, ve ben yoluna sokmayı başaramıyorum.. o kadar sahipsiz hissediyorum ki kendimi. Babam gene konuşmuyor benimle... Yemek bile yiyemediğim bir evdeyim.. borçlarım boyumu aştı.. Beni bir zaman seven adamların hepsi yuvalarını kurdu... başımda iki tane dava var ve hiçkimse bana 'nasılsın' diye sormuyor.. Ben hala battaniyenin altında lara ve biancayla konuşuyorum...
telefon açanlar "ee PuCCa bugün napıyoruz", " kızımmm duydun mu ne olmuş", "yaa başıma neler geldi bir bilsen", "napıyosun yaa, neyse sen boşverde çok kötüyüm bak bugün osman bana bunu bunu yaptı", "nerdesin sen bee, sana anlatacaklarım var, kazım benden ayrıldı napcam söylesene"
hep bunlar.. hep başkalarının dertleri.. çok umrumdaymış gibi gereksiz muhabbetleri.. üçkuruşluk akıllarıyla çözemedikleri boktan sorunları... birine bişey söylemeye çalışsam..
- borçlar moralimi bozuyor yaa, napcam hiç bilmiyorum
- amaan boşver, bizim amcaoğlununda vardı halletti o.. onu bunu bırak da murata ne mesaj atim şimdi..
İnanılmaz yalnız hissediyorum kendimi, işin ilginç yanı kimseyi de hayatıma almak istemiyorum sanki.. ne bilim, derdimi anlatmakta istemiyorum ama birileri olsunda istiyorum.. off bilmiyorum ne istediğimi.. Ve ilk kez birisi bana senin canın acıyor dedi.. Ve ben çok korktum.. doğal olarak öpüşmedik o yüzden..
