İmza Günü…

Öncelikle en başta şunu belirteyim de bana saldırıp durmayın artık, yeter! Ben yazar değilim, sadece iletişimle ilgili iki üniversite bitirmiş, ikinin üzerini bile bile koyu yaptım. İnternette kendi blogunu yazan kendi halinde bir kızım. Sonra o günlükleri kâğıt sayfalara taşıdım, o kadar… O yüzden bir daha ‘Edebiyata bir haller oluyor’ falan diye bana saldırırsan; karaciğerini tırnaklarımla yerinden çıkartırım bu konuda da bir anlaşalım artık. Anlaştık mı? Twitter fenomenliği var bir de, Allahımmmm tiksindim, gerçekten tiksindim oralardan. Ben Twittercı falan da değilim! Kitap çıktığı zaman orada hesabımı kullanmıyordum bile. Bir garip bloggerım işte.

Hangi yazar her imza gününe geç kalır? Hangi yazar, erkekler tuvaletinde 'Az sonra imzam var yaa, ben gireyim mi?' diye sıra alır? Hangi yazar imzadan önce 'Ay buranın kuyu kebabı ne güzel yiyelim mi?' diyip, midesini bozar? En önemlisi, hangi yazarı arkadaşları kuaförde unutup gider? Bütün hepsi, ben diğer arabadayım diye Tüyap'a gitmiş ya, kuaförde gelin başı yapılan gelin gibi kaldım ortada! Bir tane eşyam bile yok! Zorla kıl kıyamet aldırdım kendimi... Bir de üstüne trafikte poz vermişim, ağzım kulaklarımda. Kırmızı bir ruj, kızları arabanın arkasından çekiyorum. Niye yani? O yüzden yazar değilim, hatta şu an ‘Başıma gelen şey ne?’ diye kendi kendime sorguluyorum.

İlk -gerçek- imza günümden önce kâbuslar görüyordum, hala hepsinden önce aynı kâbusu görüyorum orası ayrı. Bir tane kişi yok, yok! Bomboş yani her taraf, Allahımmmm Tüyap'ı bile kurutmuşum! Ha bu arada, ilk gerçek dedim, ondan önce bir kabin gibi bir şey yaptılar bana, arkadan sadece gölgem gözüküyor. Ve ben içeride yemek yiyordum. Neyse, ilk gün geldi, atladık gittik oraya. Bir sıraya girmişim, zaten sonu nerde başı nerde anlamıyorum. Önümdeki kız, arkamdaki kız hatta neredeyse bütün sırada benim kitaplarım var. Lan yanlışlıkla kendi imza sırama mı girdim diye de bir düşündüm. Ardından Tüyap'ta 1 saat yer bulmaya çalışma ve varış!

O ne! Ooooo ne!!!!

Ben yayınevinin önünde yaparız diye düşünürken insanları sığdıramamışlar diye imza salonuna toplamışlar. İnsan kaynıyor, ben hayatımda bu kadar kişiyi bir arada görmemişim. Hepsi çığlık atıyor, hepsi! ‘Bana mı?’diyorum ya, sağıma soluma dönüyorum. ‘Yanlış anlamış olabilirler mi?’ acaba diye o kadar şaşkınım ki..

Masamı kırdılar, önüm sağım solum kısacası her yer insan kaynıyor! 'Bi sandalyeye çıkar mısınız sizi görmek istiyorlar, yoksa burayı yıkacaklar!' dediler. Ben, durur muyum sence? Sanki dünden hazır gibi, verdim ayakkabıları arkadaşa pat diye çıktım sandalyeye! Ayy bir anda Tarkan oldum sanki! Oramı buramı sevmeye çalışanlar, o çığlıklar, o birbirlerini ezenler falan anlatılacak gibi değil... Ben de bir yandan gülümseyerek insanları ikna etmeye çalışıyorum hani sakinleşsinler diye.

Direkler devrildi tabi ikna çabalarım boşa gitti. Bi de niye ikna ettiğimi de anlamıyorum, ben ne yaptım. Zaten hani Pucca anime karakteri ya biraz onu andırayım diye japonvari bişi giymeye çalışmışım. Saçlarda ekler var iğrenç! Beyinsiz Pucca, balıketliden anime karakter mi olurmuş! Orta yaş market kataloğu mankeni gibi duruyorum...

Aldılar beni bir pop şarkıcısı gibi kaçırdılar. Sonra da anons ettiler, 'kız imzadan vazgeçti' diye. Onu duydum, şimşek gibi fırladım, ‘Nasıl ya??’ diye! Pat pat pat öne doğru parmaklarımın kaydığı ayakkabımla salona geri döndüm. Toparladılar onca insanı, geceye kadar kıçımı bile kaldırmadan, herkeseeeee -bak herkeseeee diyorum binlerden bahsediyorum hatta daha bi binler- aynı sevgi ve özenle imza verdim. En son, gerçekten de yüzük parmağımı hissetmiyordum! Çünkü o parmağım o kadar çekici ki kalemi bile onla tutuyorum! Böhhhüüühvvvv!

Yalnız şöyle bir olay var, arkadaşlar ben bilmeden Twilight olmuşum, Tylor Swift'i bisiklet bombasıyla şişir, boyunu da yarıdan kes, ben o olmuşum ya. Yaş ortalamasını gördükçe, kaçmayınnnn ablalarım, kaçmayınnnnn teyzem, kaçmaaa yaşıtım sıradan!!!!! Her yerde görüyorum sizi, yazları koca plajları sarı sarı yaptık, otobüslerde de görüyorum, gittiğim yerlerde de. Siz de gelin, kurban olurum, napıyorsunuz yaa!

Neden, nedennnnn neden, ben! Neden ben ve benim sefil hayatım!

Asla neden beni okuyorsunuz demem, deli miyim neden diyeyim? Hayatımda ilk kez bu kadar çok sevilmişim, ilk defa değer görmüşüm, mal mıyım bir de hor göreyim! Ama sevgili kızlarım, a 'puccagirl'erim o gül yüzlülerim, pamukcukluklarım... Eskiden kâbuslarım böyleydi, sizin yaş grubu beni hep kovalardı. Bir sürü vikvikleyen regl olalı 3 sene geçmiş kızlar! Meğer buna delaletmiş. Canım kızlarım benim inanın hepinizi çok seviyorum, oyyy başka çarem mi var, bi siz sırtladınız beni, ooooo... bebik yüzlülerimm, oo sarıll sarıll bana, 'hala bu parfüm mü moda ya!' Ayy 30 olmadan biyolojik saatim coştu zaten!

En son Tüyap'ta halıları kaldırıyorlardı, öyle bitirdim imzayı. Yaa düşünsene, eskiden bloga konulan sayaçlara bakıp, ‘ohh 25 kişi okumuş bugün’ diye sevinen bir insan evladıydım. Bir de şimdi, sürekli olarak imzada, 'Lütfen tek foto, hemen hemen çabuk! Sırada bekleyen çok insan var!' Hayatım sürekli bi 'noluyo lan!' olayları ile dolu oldu ama valla bu kadarını ben de beklemiyordum!

Yalnız bir şey söyleyeceğim; bu imza olayı biraz garip değil mi ya? Yani Kral Tv Müzik Ödülleri, şak şak şak her taraf yaldızlar, şovlar süslü. Sinema desen, galası bilmem nesi şıkır şıkır. İmza günleri ise; plastik bir sandalyenin üzerinde, arkası kartonet kaplama. Bir de kermes masası gibi düzenlemişler masayı, kenarında bir çiçek falan... Yani ‘daha ne olabilirdi?’ diye de düşünüyorum da o da kısıtlı zaten. Sonra 'Amaaaan yine bir değerimiz de popülerliğe sürgün gitti!' diye dertleneceğimi biliyorum.

Bir de ilk günden beri beni hiç yalnız bırakmayan bir grup var, haklarını gebersem ödeyemem! Zaten oraya kadar gelen kimsenin hakkını ödeyemem! Dünyanın en güzel hissi bu imza olayı ama bazı garip şeyler de olmuyor değil, şimdi bir de onları anlatasım var.

Sürekli olarak, 'bana farklı bir şey yazsana' diyorlar. Yaa ne yazabilirim? Nasıl bir yaratıcılık gücüm olabilir ki hepinize tek tek ayrı şeyleri yazabilirim. İmkânı var mı :(((((

Hep yazım güzeldir diye yalan atmışımdır. Böhüüüüvvv ben ne bilim digital çağa girdik, bir daha hiç kâğıda yazı yazmayız sanıyordum. Allah’ım, sürekli olarak, 'Ne yazmış, ne yazmış yaaa bu? Sen anladın mı?' bunları duyuyorum. Hatta bir tanesi kalkıp getirdi tekrar, 'biz 10 kişi anlamadık ne yazdığını' diye. Ben, en son Canan Tan'dan imza almıştım, onda da Selin'e diye atmıştı. ‘Gidip versem mi, bir daha sıraya girsem mi yoksa Selin diye birine mi satsam’ diye düşünmüştüm.

Sonlara doğru herkesin yüzünde benden nefret ettiklerini görebiliyorum. Şu saate kadar bekledim, hayatta bırakıp gitmem hırsıyla masaya bir çullanıyorlar! Ne yapacağımı da bilmiyorum! Nasıl sakinleştireceğimi şaşırıp ‘Sen otur lütfen, bir yudum su falan iç’ falan dediğim insan çok! Zaten masaya konulan kurabiyeleri de hiç yemiyorum. Sonra boğazıma kaçıyor, onca insan içinde öksür dur.

Yazı yazarken bir yandan da konuşamıyorum. İmzayı atarken yanımdakiyle bir iki kelam bir şey edeyim diyorum ama yok! Bir şey sorup, ardından 'Hah ne? Pardon anlayamadım ne demiştin?'

Sürekli birilerinin sizi izlediğini bilmeniz de garip. Ön taraftan sürekli bir ses geliyor, 'Hepsini imzalama; tek kitap imzala, tek!' 'Ne konuşuyor bu yaa, hooopppp biz sıradayız!' 'Dişleri gerçekten de yazdığı gibiymiş!'

Bu arada arkadaki organizasyon bozukluğunu da duymak zorundasın. En son artık, “Tüyap kapanıyormuş, sıradakileri dağıtırsak sen ölürsün, bunlar bizi döver, şu adam çok sinirli bak! O kesin seni döver. Bitersin, hayatının sonu olur, bu sıra dağılırsa bir daha seni bulamayız!” Böhüüüüüvvv bana niye böyle şeyler diyorsun yaa, ben orada mutlu mutlu imzamı dağıtıyorum.

Yani demem odur ki; gelen gelmeyen kim varsa teşekkür ederim. Siz benim bir hayalimi gerçekleştirdiniz, umarım sizin de hayalleriniz gerçek olur. Hayatında hiç sevilmemiş küçük bir kızı, siz kabul ettiniz. Kendinizden biri gördünüz. Sizin borcunuzu ne yapsam ödeyemem. Çoooooook teşekkürler! Bu arada kilo verdiğim umarım gözlerden kaçmamıştır bebek!  

Bir Blogger Rüyası Gerçek Oldu

Bir peri geldi, İzmir'den İstanbul'a sevgilisi için gelmiş geri zekalı bir blogger kızın hayatını aldı ve değiştirdi... Bütün dileklerini kabul etti. Ama bu kız o kadar geri zekalıydı ki dilekleri bile bir bloggerın görüş alanıyla sınırlı kaldı. Güzel bir ev, barınaktan kurtarılmış bi köpek, aylık yetecek kadar para, kardeşimden uzak kalmayayım aman, ulusal bir gazetede bi köşe, bi kadın dergisinde sayfa, evden çalışacağım bi iş, yazarak para kazanacağım bir meslek, son çıkan konsol oyunları bütün hepsine sahibim!!!!! Bu ancak dandik amerikan filmlerine konu olması gereken bir hikaye bence! 

Bir blog yazdı ve oraya yazdığı her şeye blogu sayesinde ulaştı, her dileği gerçek oldu!

Biraz şu tarafıma, biraz bu yanıma gerinip, gerinip duruyorum! Bir şey diyeceğim kız, seni aldım ben ünlü yaptım ya!!! Ayyy çok rezil! Ama bir o kadar haz verici, yalan yok!

Benim ki bir peri masalı kızlar! Gerçekten gram abartmıyorum! Sadece dilek haklarımı yanlış kullandım!!!! Bir de prenssiz bir masal sayılır. Ne dua ettiysem kabul oldu, bunu anlatmamın imkânı yok ama çocukken dilediğim her şeye şu an sahibim! Allah kahretsin beni, dünyaca ünlü bi pop yıldızı olmayı dilesene; sesin yokmuş, yapardık yaa, çaresi mi yok onun sanki!

Ya da film yıldızı ol be! Brad Pitt'le film hayalleri falan kur! Sonra ne bilim, dar omuzlu, geniş basenli Türk kızı, Angelina'yı nakavt etti! Böyle hayaller kur değil mi beyinsiz!

Heralde sordukları zaman, 'Şimdi sonsuz dilek hakkı istesem, herkes aynı geyiği yapıyo diyip dalga geçecek, en iyisi susayım…' demişimdir. Bazen kendime çok kızıyorum :/

Hayallerim, hep mülteciymiş meğerse her şeyim bana yetecek kadarmış. Ne kadar acı ki, dilek kapılarımın açık olduğu noktada hep yanlış dilekler dilemişim ya da eksik... Bunu bile başaramamışım, ne acı!

Gerçekten de ettiğin dualara dikkat edeceksin! Bütün ilkokul defterlerimin içinde 'Allah’ım ünlü biri olayım noluurrr' temalı dualarım vardı. Kadir gecelerinde bile, kocadan sonra ünlü olmayı diliyordum ben! Ama geri zekâlı, niyetini duanı açık açık yapsana! Tamam ünlü de neyin ünlüsü? İnternetin... Oyyy nasıl ezik, ooo yazık, garip ya! Hep, ‘Seni bir yerden tanıyorum!' hissi. Ne bakıyorsun be, ne bakıyorsun dik dik korkutuyorsun beni teyze!

“Senin bir ‘2 kadın 1 salak’ diye kitabın var, ay bizim kızlar bi...”

“Onu ben yazmadım, onu ben yazmadım!!!”

Gerçi sen de amaaaaannn!!! 25 yaşından sonra, neyin ünlüsü olacaksın? Sosyetik falan geçti artık, neyin sosyetiği hem, yazlığın oraya dolmuş gelmiyor diye evinde oturan bir babam var!

Erotik pozlar falan desen, Alman güllecileri gibiyim. Telefonda bile iki memeli götlü; ama bir gözüküyor, bir gözükmüyor foto çeksem, ardından başıma bir şey gelir diye fabrika ayarlarına kadar siliyorum. Ne erotik pozu!

Ben de bana yakışanı yaptım, kahraman falan dediler. Bir anda ne oluyor lan oldum, amma çok havalıydı inkâr edemem!

Geri döndümmm!!! Bir bloggerın sahip olmak istediği her şeye sahibim. Çatlayın da patlayın lan! İlk bana arkasını bloggerlar döndü, hiçç unutmadım o günleri merak etmeyin. Küçük, şımarık, sürtük Puccanız geri döndü!!! İmza günüm var bugün ya, hepimizin rüyasıydı zamanında. Off ama ayran içiyorum şu an, karnım yine şişecek!

Çok sıkıcı arkadaşlar, o niye çağrılmıyoruz diye kavga ettiğimiz bütün davetlere özel biletlerim oldu. Çoğuna gitmedim bile... Zaten çok içki içip midemi ekşitiyordum, hiç bana göre değildi! O tartışmalara yol açan blogger hediyelerinin hepsi bana geliyor. Ayyyyy ev eşantiyon mağazına döndü! Hepsi yaratıcılıktan uzak bir sıkımlık ürünler. Bir de sonuna, bunu 'instagram, tweet, vine, bloglarınıza koyar mısınız?' diye yazıyorlar! Hoşşttt! Senin 3 liralık ürününü gider satın alırım be!

Yani öyle büyük bi mevzu kaçırmadınız işin bu tarafında...

Dur bakalım, buralarda en son nerede yaşarken kalmışım, ımmmmm oooo baya geçmiş aradan yahu. O sırada bir çocuk patlatsaydım, şimdiye kaç yaşında olurdu ühühühü artık yıl hesaplamalarım buna döndü! Neyse en son, eşyalarım misafirhanede, ben manitamın evine yerleşmiştim. Bir kocaman valizim dışında bir şeyim de yoktu. Şimdi!!!!

Görgüsüz gibi İstanbul'un göbeğinde dağ evi tuttum lan kendime!!! Gerçek bir internet kahramanına yakışır şekilde her köşesini instagramlık döşedim! Babalar gibi, bir senelikte kiramı ödemişim. Bak bak, paraya bak! Depozitosuz ev arayan Pucca'dan gelinen noktaya bak Allasen! Ben şahsen mutluyum, her gün bir koltuğun tepesinde zıplıyorum!

Anadolu yakasından tiksiniyorum diye dağı taşı inlettim, oturmam da oturmam diye tutturdum! Sonuç, 'ama köprüye 5 dakikaymış canım!'

Tamam 5 dakika da bana kimse tırlardan bahsetmedi!!! Tırlar var her yerde, aralarında sinek gibi kalıyorum. Korkunçlar, beni görmüyorlar. Trafikte görünmezim adeta! Önüme önüme attırıyorlar, koca koca kafalarını! Sürekli bir çığlık atma hali, “Ayyyyy gelme, gelme gelme!!!!” Yolun başında bir başlıyorum! “Allah’ım ben öldükten sonra Puki'ye iyi bak!” Levent'e geldiğimde, 'Sonra Maya halam da çok mutlu olsun, bir de şeyi de unutmayalım, haa evet evet dayımın oğlu Asilcan, onu da mutlu et... Aa geldim!”

Bu arada artık evden yazı yazdığım bir işim var. Hep istediğin şeydi işte Pucca, al tepe tepe kullan! Birkaç misafirhanem hariç, hep merkezin de merkezinde yaşadım. Pijamayla bakkala giderken, yakışıklıları gördüğün mahallelerde yani.. Bir de şimdi bak! Bakkala gitmek için arabaya binmek zorundayım! Allah’ım, para hani yormuyordu insanı! Off!

Evdeki tek derdim, kumandalar. O lanet olasıcıları ben ayarlayamıyorum! Birinde 5'e basıyorum, diğerinde kırmızıya, bir diğeri ne işe yarıyor anlamıyorum bile. Aaaa çıldırcam az kaldı, sesin bile kumandası var. En son bir tanesini masaya vura vura kırmıştım hatta! Ayy açsam ne olacak, lanet gelsin o Digitürk'e! Tam bir şeyi izliyorum, paaat yayın gidiyor. Müşteri temsilcileriyle artık akraba oldum. Kocamaaan televizyonum var ve lanet olası yayınım yok! Allah kahretsin sizi de decoderlere verdiğim paraları da!

Komşuluk ilişkileri desen, burası ölü kokuyor ya! Her yer yaşlı dolu. Bayramda ağla ağla içim çıktı. Milletin evine bayramlaşmaya gittim. Orospu, baban İzmir'de bekliyor adama telefon açmaya üşendin, balkonda reklam filmi gibi oturan amcayı görünce koşa koşa gittin!

Bir de böyle üst düzey yöneticilerin aileleri var. Çalışmayan orta yaşlı kadınlar, sürekli eve yemek yolluyorlar. Geri bonibonla mı yollayacağım ben tabakları, yoksa benim mi oldu hala bilmiyorum!

İki tane dişi köpeğim var, biri kardeşimin gerçi. Bir sene sonra aklına geldi, köpeğini sahiplenmek kızın. Onun öncesinde gariban, kendini Puki'nin köpeği sanıyordu. Neyse işte, bir de balıklarım var benim. Bahçeye havuz yapmışlar, içine de balık atmışlar. Gerçekten neden böyle bir şey yapmışlar bilmiyorum. Kediler sürekli onları avlamaya çalışıyor, bizim köpekler balıkları koruyor, ben onların arkasından koşuyorum da koşuyorum! Bahçeli evim var yani kıssadan hisse. 

Ama çok güzel bi evim var, korkunç ama yine de güzel. Bahçesine bir laf dediler mi kıyametleri kopartıyorum, senin böyle bahçen var mı lan!!! diye saçımı başımı yoluyorum sinirden… Her şeyi kendim yaptım, ohh sefam olsun! Hayalini kurduğum evde yaşıyorum daha ne isteyeyim!

Önceki evimde ilk hayalimi gerçekleştirdim, salonu kitaplıkla döşedim! Ama kitaplar bir pahalıymış, bir pahalı! İnsanın kitaplığı kendi karakterini yansıtır derlermiş ya, benimki Migros! Allah kahretsin, vizyonsuzzz!!! Ucuz kitapları yer dolsun diye ekledim de ekledim. Keko! Şimdi akıllandım tabi, daha oturaklı kitaplar alıyorum. Onlar ilk günlerin gazıydı.

Bu arada yemek yapıyorum, ilginç ama güzel de oluyor. Bir seviyorum yapmayı anlatamam. İnsanlar yediler mi hele bir mutlu oluyorum ki sorma.. Bir de ne o, ne bu, bak milyonlarca şey denedim. Hayatımda kendi yemeğimi kendim yaptığım zamanki kadar kilo vermedim. Üstelik çok yiyorum ama yok yani farkında olmadan vermişim... Ama bulaşıkları dizmekten hala nefret ediyorum, o tezgâh her seferinde leş, her seferinde sanki yemek yapmamışım da dünya savaşlarını ortaya çıkarmışım gibi oluyor. Yatak toplamayı da hala mantıksız buluyorum, yani akşam bir daha yatacağım!

Ama hala saçlarımı kendim boyuyorum, perçemlerimi kendim kesiyorum. Bir kaç kez dışarıda yaptırdım, Seren Serengil sarısı oldu kafam, alacalı bulacalı. Kafamın üzerine çamaşır suyu dökülmüş gibi. Perçemlerim kaşlarımın 3 parmak üstünde, Almancı ergen emo kızlarına benzemiştim. Kendi bildiğimden şaşmadım o yüzden.

Çok özledim ama seni, sana anlatmayınca bir bokun tadını alamadım. Önce şu ölü toprağını üzerimizden atalım. Tema falan bir değiştirsem mi diye bakınayım, bi tazeleyim seni.

Sonunda geldim, Hoş geldim!

Bir de hiç değişmedim, hala aynıyım maalesef. Bugün 10 Kasım, Atatürk'ü Anma Günü ayrıca da imza günüm var. Ama napabilirim, Tüyap'ın da son günüymüş. Halaa hayat aynı yani, yaşarken hiç komik değil, yazınca komik….

Yüzleşme, Özgeçmiş, Ay Hadi İnşallah!

Hani insanın hayatında yaşadığı bir yüzleşme anı vardır ya, Hah! İşte onu ben dün yaşadım. Dünyaca ünlü bir markanın mağaza açılışı var. Ben de bunların hınılarının hınısından hınısının bir şeyinde vardım, o yüzden oraya gittim. Bir anda kendimi koltukların üzerinde yaylana yaylana, elimizde şampanya kadehleri; kızlarla, suratlarımızın fotoğrafını çekerken buldum. Eee hadi çekiyorsun tamam, ama bir de üstüne oturmuş öpücük atmışım. Kırmızı bir ruj, ama nasıl dağılmış! Tazeleyeyim derken her yana da dağıtmışım zaten, kekomançiyim ya bildiğin!

Napıyorum ben dedim ya, gerçekten napıyorum!

Hayatım, dünyanın en sıkıcı dizisi sanki... Marilyn... Norma, vallahi çok özür dilerim! Seni o kadar benimsemişim, öyle bir sevmişim ki hayatım senin Türk versiyonuna döndü! Türklere yaptığımız için zaten bi çok şey değiştirildi. Ünlü bir film yıldızı olmak isterken kimse tarafından kabul görmemiş, seksi de etiket gibi yapıştırılmış bir kariyere sahipsin. Atıyorum işte bana yazar diyenin giotine götürüldüğü bir yerde, o lanet seks üstüne yapıştırılmış internet üzerinden günlük tutan bir kızım. Seks yok ama işte; bende, seks yok! Vallahi billahi yok ya, dilimde tüy bitti. Kendimi parçaladım seks yok diye diye. Kim götünden attıysa, bir dedikodu var ki seks hayatını anlatıyor diye, yok anacım, yok olsa anlatcaz ama yok yani!

İnstagramımda o poza bakarken onu düşündüm, bu ne ya! Bu ne hal! Marilyn Monroe, kendi memleketinde aynı mağazının açılışında o koltuğun üzerinde poz verir. Taş gibi de olur o pozu maşallah. Bir de bana bak! Triko bir kazak, kırmızı ruj, dudaklarımı öne ata ata, yanımda da iki kız arkadaşımın kafası, çantamı nereme sokuşturacağımı bilmeden poz vermişim. Hiç olmuş mu Puccam, aa benim güzel kızım hiç olmuş mu? O sen değilsin bi kere!

Sen, adam senle ilgilenmedi diye evini yakan; düğün sesinden rahatsız oldun diye polise haber veren; Karakollarda ağlayan, yollarda kusan, içen, rezil olan ağzının ayarı olmayan bi kızsın. Ne yaptın sen ya, şittttt titre bi, kendine gel. Bir de balıketine hiiiç yakışıyor mu, cık cık cık!

Öncelikle, bu işin geçmişine bir gidelim. Ben kimim, onu bir öğren istersen. Çok ağır bir çocukluk geçirdim, burada şimdi anlatsam kendini asarsın. Arabesk, acı, kahır… Kemalettin Tuğcu kitapları yaşadıklarımın yanında masal kitabı kalırdı, yani düşün o derece. Annemle babam ayrıldılar, babam annemin yanından aldı sonra bizi. Ardından da ismime kadar her şeyimi değiştirdim. Yaşadıklarım ancak o zaman unutulurdu sanki! Herkes unuttu gerçek ismimi, arada bir kimlikle işim olduğunda aklıma gelirdi sadece o kadar. Ama internetin orospu çocukları, durup durup hatırlattılar, canları sağ olsun.

Ergenlik desen; şımarık, rezil, leş! Saçlarım oksijenle açılmış, kirpiklerimde şeffaf rimeller falan... Ardından mavi siyah saçlı metalci; sonradan tiyatrocu olmak isteyen, keman çalmak için uğraşan çok bilmiş. Ha bire kimlik arayışındaydım yani anlayacağın.

Bi de bakireyim diye dağı taşı götürdü sevgilim, üstüne 'İhtiyaçlarım var napimm' diyerek, arkadaşıma hallendi. Bir darbe de oradan aldım.

Sonra üniversite sınavını ilk girişte kazandım, ama ek kontenjanla gittim, o başlı başına bir hikâye zaten hiiç anlatmayayım şimdi.. Radyo televizyon sinema bir de üzerine gazetecilik okudum. Öyle boş beleş bir kız değilim aslında. Ama işte, okudum da kendime mi okudum? Sevgilimin peşinden gitmek için... Boş beleş değilim de azıcık geri zekâlıyım sanırım.

Ben bi aşık oldum, bi aşık oldummm… Allah’ım yok böyle bir acı!

Yok, kimseye hissetmediğim bir güven var ona karşı içimde. Hep yanında olmak istiyorum, hep ona bakmak, hep onun olmak… Aşığım ya, geberiyorum ona olan aşkımdan! Evleneceğiz, her şey hazır ama çocuk hazır değil, çocuk daha çocuk! Bitti tabii, ben de gittim onun şehrinden. Benden sonra birini buldu, ben de hazmedemedim tabii bunu, kalktım bu blogu açtım. Çocuk hakkında attım tuttum. Sonra da acı acı şiirler şarkılar falan yazmaya başladım. Bir de çocuk, o kızla evlendi üstelik! Allaaaaaahhhh, kalbimi aldılar et döver gibi tak tak tak ezdiler sanki.. Haa ama sonra boşandılar. Gülmüyorum be, banane Allah herkesin yu... Ayy kimi kandırıyorum? Duyduğum gün sevinçten timsah dansı yaptım evde!

Sonra burada yazmaya başladım. Çoook uzun süre bir kişinin bile okuduğunu düşünmüyordum. Ardından bunları kitap yapalım, dizi yapalım diye tutturdular. Büyük bir gururla 'hayır' dedim. O ‘hayır’ı her ne kadar entellikten demiş gibi dursam da, yok dememin gerçek nedeni gayet de 'amaaaan bir kişi bile okumayacak' durumuydu. Sonra Cem Mumcu geldi, ‘bütün bloggerlara bir fırsat’ dedi. ‘Alllaaaaah’ dedim, niyeyse o zamanlar blogger olmak şimdiki gibi değil. Hepimizin götü çıkıyor hakkını korumak için. Hoop bi dava açılıyor, bütün bloglar kapanıyor. Ben de ‘bir sürü seri olacak nasılsa, arada kaynarım, torunuma torbama hatıra kalır, ileride gösteririm’ dedim. Ardından bana en büyük kazığı bloglar attı! Tabii bir heves, bir furya… Ya bu blog bilmem ne başkanları seçiliyor. Adamın biri de daha kitap çıkmadan alıp fotoğraflarımı yayınlamıştı. Sonra başkası beni erkek yaptı, ardından bir başkası 60 yaşında kadın, kimisi reklam kampanyası dedi… Ulan senelerdir beraber yazıyorduk, hiçbir sorunumuz yoktu, şans bana güldü diye ne saldırılar, ne öfke, ne kin anlatamam!

Hele ekşi sözlük... Yaaa adam benim için, kesin bu blog dizi olmalı yazmış. Kitap çıktıktan sonra da, 'Hayatımda duymadım, okumadım, bilmiyorum ama çok bok, inşallah geberir!” hep aynı. Birine de Twitter’dan cevap yazmadım diye onlarca entry girmiş… 

Bu arada, İstanbul'dayım bir reklam ajansında çalışıyorum, azıcık maaşım var. Kurtuluş’ta bıyıklı bir ev arkadaşım var. Karşı binamız, porno sitesi kenarı gibi. Siyahîler, fahişeler, travestiler, Japonlar! Sürekli bir cinayet, bir şey oluyor evde. Bıyıklı da rahat durmuyor! Bir sevgilisi var, adam her gün evde, sıra gecesi zılgıtlar, leleleeeyyy!

O zamanki sevgilim; beni terk etmiş, İngiltere'ye gitmiş. Üstelik bir mektup yazmış bana, çükü düşsün! Bir de arkadaşım var Ankara'dan, kızın derdi benimkinden daha ağır. Yapayalnızım, kimsem yok! FriendFeed diye bir yer var, orada yazıştıklarımla ancak. Onlarda da bir moda akımı başladı sonra, herkes herkesle tanışınca büyü bozuldu. Kelimenin tek anlamıyla kimsesizim. Dışarıda herkes kitaptan bahsediyor, röportajlar, onlar bunlar… Otobüsteyim, okuyan kişileri görüyorum, kahkaha atıyorlar. Gidip vurmak istiyorum, 'ben onları yaşarken ağladım taaammmııaaa!!!' diye.

Bu arada ilkokuldan beri hayatımdaki her şeyi tuttuğum günlüklerim var, oraya yazardım. Babamın ajandaları benim için günlük demekti... Yani bu kitap benim için bir tarih, bir hayalimin gerçekleşmesi ama sorarsan kutlayacak bir kişim bile yok! Çünkü kimseye söylemedim, anlatmadım… Gizli karakterdim. Güya tabii. Ajanstaki herkes biliyor, daha iki hafta önce ananem öldü diye izin almışım, kitapta kadını her fırsatta öldürüp, izin aldığımı yazmışım. Yan masamda oturan kişi gecemin nasıl geçtiğini biliyor.

Üstelik bu arada herkes gibiyim. Yani bir bakın yazdıklarınıza, ne yaşadığınızı başkası hemen anlar. Bir insanın Twitter profilinden bile, ne zaman tatile gitti, ne zaman döndü, ne ara sevgilisi oldu, bir ara aklı birine mi kaydı hepsini anlıyoruz. Bir de özel hayatın gizliliği diye saldırdılar. Eee ben buraya yazmışım o hayatı, sen fotoğraflayıp albüm yapmışsın. Deterjan kafa, bana saldıracağına, internetin özel hayata olan tutumuna laf söylesene! Bak yine sinirlendim. Bu huyumdan da bir vazgeçemedim zaten. ‘Koca fenomensin Pucca, millete küfretme artık’ diye kendimi tutmaya çalışsam da bazen bir giriyorum ki analı bacılı, Menemen hattında minibüsüm var zannedersin!

Ardından bir tuttu, bir tuttu günlükler önünü alamadık! Maşallahhh.... Tahtaya falan vursana bir, varsa yanında manitana da vursan olur. Odun hepsi zaten! Aşk dediğimiz şey kadının beyninin içinde başlayıp, biten bi olaymış onu anladım. Vur, vur bir şey olmuyor! Bu arada günlük tuttukça tabii o ilk başta tutunduğum ne varsa kaydı gitti elimden.

Gel zaman, git zaman artık sıkıldım bu gizlilikten. Benim zamanımda internette insanlar isimlerini vermezdi. Ben böyle gördüm, bunu bildim. Ama gel gör maillerimi, bir fotoğrafım için benden milyon dolarlar isteyen mi, siteler açan mı o fotolarla. Ulan lösemiyim diye milleti kandıran küçük Pucca’lar mı? Babam da bir gün aradı, 'ben seninle gurur duyuyorum, sen de kendinle gurur dur artık!' dedi, yani kitaptan haberi olduğunu söyledi, bu durumda benim için gizlilik falan artık rafa kalktı.

Çok kırıldım, çooook kalbim kırıldı, çok ezildim. Hayatta en büyük acımasızlığı kendime yapmışımdır. Yani düşmanımı kendim kadar harcayamam. Ama her gün ‘çirkin, çirkin, çirkin, Kuran’a işemiş, babası bilmem ne yemiş’ tarzında ve daha ağza alınmayacak tonla hakaretler okumak beni artık delirtti.

Çok sindim, çok kapattım kendimi. Kendi üç beş arkadaş grubum dışında kimseyle görüşmedim. Zaten grubumuzda aşk, intikam, entrika hiç eksik olmadı! Sadece arkadaşlarımın davetine gittim, çok özel değilse kalabalığa karışmadım bile. Hatta bana ulaşamazlar, telefonumu açmam, kimseyle görüşmem, konuşmam...

Bir de kaç kez dolandırıldım, ne sen sor ne ben anlatayım.

Sonra geçenlerde eski günlüklerimi okurken 30 yaşına gelmeden yapılacaklar diye bir kâğıt buldum. Her şeyi yapmışım neredeyse. Hayalimdeki eve kavuştum, kira ama olsun. Bir köpek, bir kız kardeş, bahçede balıklar, bir de kedi ailemiz var başa bela onlarla yaşıyorum.

O fotoğrafta o kekomançi halimi görünce, şimşek çaktı beynimde. Ben seni çok özledim blog! Sen yokken neler neler yaşadım ama gel gör ki sana yazmadıktan sonra bir anlamı yokmuş onu anladım. Milyon kez sana dönmeye çalıştım ama hep kendi kendime yok, işim var, yok kafam karışık diye diye geri durdum.

Ama bu kez, çocukluğumda dizlerimi karnıma çekip hayalini kurduğum her şeye sahibim! Daha fazlasına da ihtiyacım yok! Biraz evin hayalini kasvetli yapmışım sanırım, ev fazla testosteron salgılıyor. Bir sevgilim var, kendi çapında ünlü sayılır o da tamam. Bir köpeğim var, pekingese bir gözümüz görmüyor ama o da tamam! Bir arabam var, kız jeep kia o da markadan kullanayım diye verildi, ehh o da tamam. Sadece yazı yazarak yaptığım bi işim var, ohh mis gibi.

Küçük Aptalın Büyük Dünyası, Ve Geri Kalan Her Şey, Allah Beni Böyle Yaratmış derken serinin dördüncüsü Ay Hadi İnşallah da çıktı sonunda. Ben ölene kadar da devam edecekler. Kendi belgeselimi, kendim yapıyorum işte daha ne! Ayrıca yazar değilim, internette kendi blogu olan, o blog yazılarını kitap sayfasına aktaran birisiyim sadece. Hürriyet Pazar ve Elele’de yazıyorum. Bir de şimdi dizi yazıyorum, Allah’tan eğitimini aldığım, en önemlisi zamanında ucundan kıçından girdiğim bir iş.

Yani demem odur ki ben sana geri döndüm. Artık yine eskisi gibi yazmaya başlıyorum, çünkü ancak yazdığım zaman kendimi iyi hissediyorum. Ben benden çıktım ya, kendimi bulmam lazım!

Sen hayatımda yokken neler oldu bir bilsen! Ne rezillikler, ne kıroluklar, ne hassiktir lan bu da olmamıştır’lar.

Altı hatta yedi senedir beni takip eden, derdimi dert bilenler, kimse tarafından sevilmemiş birine öyle bir şey verdiniz ki hiç haberiniz yok. İyi ki internet kahramanı olmuşum, iyi ki çirkin blogger kız olmuşum, iyi ki terk edilmişim de burayı açmışım!

Ben artık büyüdüm, ee boru mu seneler geçti, benimle beraber siz de büyüdünüz, kim bilir başınıza neler geldi! Popçu gibi bitirmek istemezdim ama vallahi seviyorum sizi, çünkü başka yapacak bir şeyim yok!

NOT: 10 Kasım Pazar Saat:14.00 Tüyap İmza salonunda ‘Ay Hadi İnşallah!’ için görüşürüz, görüşür müyüz? İmza detay

Bu arada Pucca, Allah seni kahretmesin, bunu da başardın kız!!!!

Cumartesi Kahvaltısı

Senden sonra her şey sanki daha iyiye gitti
Kilo verdim, daha neşeliyim, daha kendimleyim
Daha ile başlayan bütün eylemlerim mutluluk üzerineydi
Salonda Erman Toroğlu'nun sesini duymuyorum mesela,
Ya da benden önce uyanıp dan-dun seslerinle sinir krizi geçirmiyorum
Tek kendime kahve yapmakla yükümlüyüm
Ya da senin acıkmanı beklemek zorunda değilim
Her şey daha iyiye gidiyor sanki
Sadece bazen uyanıyorum, döndüğümde sırtını görecekmişim gibi oluyor
O tarafta hala iki yastık var, tek yastıkla yatamazsın diye
Bi tek bu, sabahları zor geçiyor işte...
Yalan söyledim, Erman Toroğlu'nu açıp açıp ağlıyorum
Kral Tv'yi de açıp ağlıyorum
Arabada zaten hep slowturk var
Evet, tuvalette de ağlıyorum...
Şu an suratımda patatesli maske var ve gözyaşı yüzünden mundar oldu
Yüzü mermer gibi yapıyormuş, gözenekleri sıkıştırıyormuş
Bunları bile anlatacak kimsem yok düşün,
Hoş, sana anlatsam sanki dinliyordun da
Ama olsun, insan yine de ne yaşarsa anlatmak istiyor...
Biz olamadık diye ağlıyorum, bazen neden tanıştık diye, bazen de haberlere
Hayal ettiğim gibi yaşamadık, hep tuttuk kendimizi
Daha fazla acı çekmemek için hep kurallar koyduk
'Bir gün bitecek' diye altını çize çize birbirimize okuduk
Böyle aşk mı olurdu, aşk olsun ya insan hemen mi unutulurdu?
Bazen haberini alıyorum, o mekanları tek tek basıp
O takıldığın sürtükleri tuvalete götürüp, kafalarını muslukla yarmak istiyorum
Öyle bir şey tabii ki yapmam saçmalama, bunun için adam tutarım...
Ne yapabildim ki zaten, ne zarar verdiysem hep kendime
Mağaza elemanı 'artık anti aginglere başlamalısınız' dedi
Sonra senden ayrılmaya karar verdim
Öyle kara lanet bir gündü,
Yağmur yağıyordu, ağzına sıçayım o ugglar su alıyordu
Başladığımız yerde bitirdik zaten,
sen de dünden hazırmışsın, insan bir zorlar
İnsan bi dener ya, ne bileyim düzelirim belki der
Maşşallah yani davul zurna ekibiyle karşıladın beni,
Atatürk ortaokulu folklor takımı arkandaydı
Ayrılığımız adına hayır kermesi kurmadığın kalmıştı...
Bazen sinirleniyorum sana, tek yastık koyuyorum olduğun tarafa
Koltukta oturduğun tarafa oturuyorum
Zil sesinden nefret ediyorum...
Bu kadar basit bir şeyi başaramadık diye söyleniyorum
Seni aramak istiyorum
Telefonla konuşmaktan nefret ediyorum.
Cumartesi sabahları hep umutlu oluyordu sanki
Tabii biz Pazar günü olmayı seçtik,
Ertesi gün olan iş günü yüzünden değerimizi bilemedik...
Geç uyandık, gün bitti;
Erken uyandık, hep bi telaş, bıkkınlık
Nasılsa bitecek bir gün hali...

Ertesi Gün...

Ertesi gün hapı daha yeni ülke sınırları içerisine girdiği zamanlardan birinde bütün gazeteler bayrak bayrak bunu yazıyordu. Devrim, kadınlar için inanılmaz buluş, artık kabuslara son bla bla bla. Kanatlı orkid'den sonra ilk kez kadınlar için bir şey yapmışlar diye tabii mutluluktan uçuyoruz. Ay hadi inşallah, darısı bir saatte 5 kilo zayıflama, tek sürüşte portakal kabuklarını soyma, geceden alınan bir hapla gündüz istenmeyen bütün tüylere acısız, zahmetsiz elveda sıra bunlara da gelecek diye göbek atma seviyesindeyiz. O dönemlerde böyle google datası şimdiki gibi değil, forum siteleri yeni yeni kıvılcımlanmaya başlamış internette bir şey aramak ölüm ötesi, kulaktan duyduğumuz ne varsa bizim için doğru olan o zamanlar o... 

Üniversitede okuyorum, bir fısıltı yayıldı okulda ertesi gün hapını yasaklayacaklarmış, daha hap gelmeden elimizden gidecek diye panikledik tabii ama bu paniğimiz kendi içimizde, dışarda daha çok şöyleyiz, “Benim zaten işim olmaz öyle şeylerle”, “Canım ben bakireyim” “3 senedir Batuyla aynı evde yaşıyoruz ama Batuşum bana hiiiç dokunmaz”, “arkadaşım üç gün gecikmiş bişi olur mu acaba? Allah aşkına cevap verin bir şey olur mu?” 

Sevgililer günü zamanı tabii ben yine lanetlenmiş gibi o günü yalnız geçiriyorum, o zamanki sevgilimle kavga etmişiz, bütün gece pencerenin önünde 'ha şimdi gelecek, ha sürpriz yapacak, hah araba geldi o sanırım' diyerek bekliyorum, adam tabii gelmedi, ben de salondaki dandik kanepede yattığımla kaldım. 

15 Şubat sabahı okula bi kız arkadaşımla gidiyoruz, yolda da bu ertesi gün hapından bahsediyoruz, okulun oradaki eczanenin önünde olan kalabalığı görünce biraz meraktan, herkes alıyo eve depolayalım kenarda dursun mantığıyla, biraz da yasaklanır falan depolamalıyız diye o kalabalığa girdik. Seda Sayan'ın programında bile o kadar kadını bir arada görmemiz imkansızdı, o derece The Walking Dead sahnesi gibi gözleri dönmüş bir şekilde eczacıyı az getirdi stoklarında yok diye boğacaklardı. Ama asıl olay bu değil, onca kızın içinde birkaç fedakar erkek vardı, sevgilileri için almaya gelen. Allahın işi ki onların arasında o kavga ettiğim sevgilimde duruyordu, kabak gibi bekliyor orada, bir de eczacıya atar yapıyor “hadi getir artık” diye. 

Kan beynime sıçradı sıçrayacak, gözüm seyiriyor, alnımdaki damarlar pıtı pıtı çıkmış kenardaki ponza taşını alıp kafasını yara yara oracıkta öldürmek istedim. Hatta eczacıların garip bir tartısı var ya eşşek mi at mı artık onları tartan şeye benzeyen, onu böyle boylu boyunca kafasına gömmek istedim.  Tam ona doğru yürüyordum ki göz göze geldik, sonrası cümbüş, eczanenin içinde bir kavga etmiştik ki camı pencereyi indirecektik, 'sen burada ne arıyorsun' diye, benimki gerçekten meraktandı o konuda sıkıntım yok ama orada kalabalığa zaten rezil olmuşuz ağrı kesici için geldiğimi söyledim, ne yapsın o da sustu. Sonra ben ve kavgayı izleyen bütün herkes adamın ağzından çıkacak kelimeye beklemeye başladık, bir tarafım 'Ne olur gece kızın birinin çekirdeğinden reçel yaptım demesin' diye içli içli yalvarıyor, diğer tarafımda 'O kızı ibreti alem olsun diye kampüsün ortasında sütyen telimle delik deşik etmezsem' diye kendini gaza getirmeye çalışıyor. Benimki de dünyanın olağan şeyini söylüyormuş gibi sakin sakin “Anneme aldım” dedi! 

Ve ben buna o zaman inanmıştım ya, yanımdaki arkadaşım bile kahkaha attı da ben “annesine almıştır, yalan söylemez yani” diye bir de savunmuştum adamı. Allahım aşk insanı sadece kör değil, direk katıksız geri zekalı da yapıyormuş demek ki... Hayır, bir de adamın kartı sorun çıkardı, aldığı ertesi gün hapının parasını da ben ödemiştim. Tohumuna para saydım lafının anlamını canlı canlı yaşadım bildiğin. Sevgililer gününe dair sanırım en garip anım bu olmuştu. 

Allah Beni Böyle Yaratmış

karma.

Bira içip leş olduğum geceleri özledim sanırım.
Artık bira içmiyorum mesela, bir bira bir ekmek yemeye eşmiş.
Ben ne zaman bunları düşünür oldum ki?
Aslında hep düşünüyordum, ama uygulama yoktu
Yoksa iki artı bir büyüklüğünde götüm nasıl olurdu...
Göt demişken, aklıma ara ara takılıyorsun merak etme
İnsan insanı sikiyormuş, anasına avradına kadar hem de acı acı sikiyormuş
o bile acıtmıyormuş ama insanın insanı unutması acayip koyuyormuş.
Avuçlarımın içleri hep dışa dönükmüş seninleyken,
beraberken hep 'ben' diye başlayan cümlelerim şimdi sen olmuşsun.
Buna da Allahın bana vermiş olduğu bir ceza diyelim.
Şimdi bir köpeğim var, onunla annelik güdülerimi ölçüyorum.
En çok korktuğum şey anne olmaktı, ya be-ce-re-mez-sem derdim.
becerebiliyormuşum.
Ya da dur ya, köpekle bebeği aynı standartta mı değerlendirdim az önce
lafımı geri aldım biraz daha zaman gerek bana...
Eskiden canım acırken slow turk dinlerdim,
Şimdi müzik duymak bile istemiyorum sanırım.
Biraz başım ağrıyor,
Baş ağrısı da hep bana yalan gelirdi doğrusu
Doğruymuş... Beynimin içinde solucanlar ürüyormuş
Ben artık bu diğer yarımı bulma olayından çok sıkıldım
Büyü yok, sihir yok,
O karnımda uçuşan kelebekler götümden çıkmak istediği çırpınıyormuş
Her şeyi yanlış anlıyorum.
Bir daire var ve ben ne onun etrafında dolanıp duruyorum
yaşlanıyorum, korkuyorum, korktukça siniyorum
ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Olayları yazmaktan hislerimi unutmuşum
Çok uzun zamandır dizi izlemiyorum
Hepsinin sonunu biliyorum
Kötü kişi gidiyor, iyiler birlikte oluyor
Kahraman hep kazanıyor.
Çünkü kahraman iyi, çünkü ilk başta çekingendi,
çünkü diğerlerine göre hep daha sakindi
İnsanlar taşkınlık yaparken bir tek onun aklına durmak geliyordu
Başına gelen bütün belaların nedeni diğerleriydi
Ki bu normal hayatta olsa, kendisi kahraman değil ezik olacaktı
işte bu yüzden diziler, filmler baştan yalan, karakter yalan.

Umarım hediyeni beğenirsin

Bir yıl boyunca bütün salaklıklarıma katlandın, şımarıklıklarıma dayandın, yemek yapamıyorum diye fast food’a alıştın. O gün eline Rusya bileti verdiğim an sevinçten çılgına döneceğini biliyorum, bence hak ettin, git, gez toz...

Yılbaşı geliyor malum, bizim evde de birbirimize ne hediye alacağımızın paniği yaşanıyor. Yılbaşının bizim için ayrı bir önemi var ki, sevgilimizle birinci senemizi doldurduk. O yüzden ona çok özel bir hediye vermem lazım. İyi, kötü, güzel, kavgalı, aşık, dargın, barışık her türlü entrikalı bir seneyi doldurduk. Bir sene boyunca benim bütün salaklıklarıma katlandı, şımarıklıklarıma dayandı, beni sırtladı, hastayken başımda bir dakika bile uyumadan bana baktı. Yemek yapamıyorum diye fast food yemeye bile alıştı adam. O yüzden ona hep hayalini kurduğu bir şeyi

hediye etmek istiyorum açıkçası. Öyle ki, hediyem çok özel bir şey olmalı, hayatı boyunca hiç unutmamalı, gördüğü zaman gözleri fal taşı gibi açılmalı, bana olan sevgisi on kat artmalı, hatta hemen ardından dizlerinin üzerine çöküp “Köpeğin olurum, benle evlen” diye hüngür hüngür ağlamalı.

Şu olayları yaptıracak tek şey var, o da adama bir hafta Rusya’da yalnız başına tatil ayarlamak. O gün, eline Rusya biletini verdiğim an sevinçten çılgına döneceğini biliyorum, Boğaz Köprüsü’nün tapusunu versem öyle sevinmez, onu da biliyorum ama bir hafta sonra da adam dönmez oradan onu da biliyorum.
Varsın dönmesin, canım benim o mutlu olsun yeter... Yani bence hak etti, gitsin gezsin tozsun o dünyaya sadece salınmak için gelen hatunların arasında kendini cennette hissetsin.
Ne var ki bunda, neticede önemli olan bizi birbirimize bağlayan sevgi değil mi? Güven olmazsa, aşk neye yarar hem. Üstelik güven dediğin nedir yani, adama da kızamam ki, beni de Biscolata erkeklerinin yağmur altında gitar çaldığı boş beleş adaya atsalar, “Ayy hayır, sevgilimi bırakmam” gibi laflar mı edeceğim, peh. Paşalar gibi o adaya yerleşip kendime orada bir gözlemeci açarım. O yüzden ona kızmam, bu isteğini yadırgamam çok saçma. Hem belki gerçekten haklıdır adam, Rusya’ya sadece mimarisi için gidiyordur, tarihi yerleri gezmek istiyordur.
Hemen kendi kendime Şokala partileri, benim adamı ortalarına alan kızlar, kremşanti sıkıp ondan meyve salatası yapmaya çalışan yellozlar gibi sapık sapık şeyler düşünüyorum. Belki de sorun bendedir, adamın gerçekten karıyla kızla alakası yoktur. Bir de sanki uçaktan iner inmez bütün Rus kızları bizimkine mi saldıracak? Hem denemekte ne var ki, sonuna kadar güveniyorum ona. Ve eminim ki buraya döndüğünde ilişkimiz daha rayına oturacak, her şey daha güzelleşecek. Onu öyle çok seviyorum ki, istediği şey benim canımı yaksa bile ona hediye edeceğim.

Rusya’da değil yalnız Kadıköy’e yollamam
Şu an bu satırları okuyor olmalısın sevgili sevgilim. Valizine yerleştirmeyi düşündüğün prezervatifleri hemen aklından çıkartıyorsun. Sana hediyem 1-2 dakika bu olayın heyecanını yaşayıp gerçek zannetmendi. Umarım beğenmişsindir hediyeni, ağzının suyunu silip otur oturduğun yerde.
Rusya’ya tatile gidecekmiş de, bilmem neymiş. Seni değil Rusya’ya, yalnız başına Kadıköy’e bile yollamam ben.

Bir tur bineyim mi?

Çocukken milletin karne hediyesi bisiklet oluyordu, babamda kapının önünde bir bisikletle çıkıp gelmişti. Aylarca bana o bisikleti kullanmasını öğretmeye çalıştı ama ne zaman elini bıraksa ben yerde süründüm. En son adam cinnet getirip bisikleti paramparça etmişti. Sonra ben kıyameti koparınca üzülüp bu kez bana gitar almıştı, iki gününü aldı o gitarı başkasına vermesi. En son ağlıyordu “Yalvarıyorum şarkı söyleme, lanet olsun şunun şu tellerine” diye.
Ardından belki keman benim için daha iyidir diyerek kursa yolladı, hocamın da beni oradan göndermesi iki gününü almadı, “Müzik kulağı yok” diyerek. Spora yönlendirmek için yüzme kursuna yolladı, kardeşim ödül üzerine ödül aldı, ben sadece kantinde oturup hamburger yedim. Çünkü sudan ölesiye korkuyordum. Babam için yeteneksiz bir kızdım yani ama benim için sorun yoktu, “Bisiklet bir daha ne zaman karşıma çıkacak paten moda olmuştu, kemanı nerede çalacağım, denizi sevmem bile kumsalda yatarım” dedim durdum.

Sevgilinin yaptığına bak
Ta ki geçen güne kadar... Sevgilim ve arkadaşlarıyla Büyükada’ya gidip kahvaltı falan yapalım dedik. Bir tane de kız var aralarında, geçmişlerinde artık ne yaşanmışsa böyle gereksiz bir samimiyet, bir el kol şakaları, bir iğrençlik böyle. Bu konuyu sonra irdeleyeceğim! O kızdan nefret ettim ve kesin biliyorum geçmişlerinde manitamla bir şey olmuş, sevgili olmamışlar da bi elleşme var yani, hislerimde hiçbir zaman yanılmadım çünkü.Neyse kahvaltı yaptık, sonra o gerizekalı, sivri akıllı, götüne boğaz köprüsünü soktuğumun kızı

“Bisiklete binelim” diye tutturdu. Mal ya, bir sor bir düşün yani, belki o iki tekerleği çeviremeyen insanlar var. Neredeyse 10-15 kişilik bir grup, bisiklete binemiyorum demeye de utanıyorum. Kendi kendime “Denge sorunum var ondan” diye bir olay uydurmuştum ama birazcık hıtıklasalar, denge sorunu diye bir şeyin var olmadığını bilirler. Zaten o sırada da beni kimse dinlemiyordu, herkes büyülenmiş gibi bisikletlere bakıyordu. Sevgilime döndüm, “Ya ben süremem sanırım, biz binmeyelim” dedim, suratıma bile bakmaya tenezzül etmeden, “Bisiklet bu, kullanırsın, seç bi rengi” dedi. Bisikletmiş o, bak sen iyi ki söyledin cip zannediyordum ben onu.

Allah yüzüme gülmedi
Bisikletler önümde sıra sıra dizilmiş bekliyordu, korkumla yüzleşmeye hazırdım. Belki de gerçekten bisikleti sürebilirdim, neticede iki tane tekerlek. Ya evet, işte sorun o bence o iki ince teker ve bir takım metal şeyler beni nasıl üzerinde taşıyabilir ki? Herkes bisikletini seçti, sıra bana geldi. Bi döndüm, benimki almış bisikleti çocuk gibi şen, adamın da günü benim yüzümden zehir olmasın diyerek seçtim içlerinden birini. Biraz ilerledik, o yolda kullanmak yasak diye ellerimizle sürerek gitmeye başladık. Ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim yok ama adamı o kızla beraber tee tepeye yollamam! Bindim bisiklete, derin bi nefes aldım, “Allam ne olur zincirini çıkar bisikletin bir şey yap, manita zinciri takana kadar hayattan soğur zaten” diye dualar ederken artık iş işten geçmişti, insanlar vın vın yanımızdan geçiyordu. Hadi PuCCa gazan mübarek olsun dedim, ayağımı pedala attım. Sonra hatırladığım tek şey bisiklet benim üzerimde yerde yatıyordum.
Kaldırmak için insanlar geldi yanıma, sevgilimde parçalanan yerlerimi görünce kıyamadı, yanıma gelip “Uff mu olmuş, PuCCa’nın dizleri?” diye 3 yaşındaymışım gibi davrandı. Sonra da herkes yukarı çıkınca bana tam
3 saat boyunca bisiklet kullanmayı öğretmeye uğraştı. Sonuç, bisikletçiye, bir bisiklet parası ödemek zorunda kaldık, çünkü sinirden parçaladı onu. Ben hâlâ bisiklet süremiyorum.

PuCCa Günlük Ve Geri Kalan Her Şey